Misschien heb je er wel eens van gehoord; Tilt-shift, een manier van fotograferen die ervoor zorgt dat foto’s van levensechte objecten eruit zien alsof het miniaturen zijn. Je kunt hiermee een kunstmatige diepte in foto’s creëren.

Hetzelfde effect kan ook worden bereikt door een normale foto te bewerken met Photoshop.

Dit heeft Serena Malyon gedaan om een aantal schilderijen van Vincent van Gogh een bijzonder effect te geven.
Een selectie:

De tilt-shift versie van “Pont de Langlois”:

En de originele versie:

Bron: Wikimedia Commons

De tilt-shift versie van “Starry Night Over The Rhone”:

En het origineel:

De tilt-shift versie van “red vineyard”:

En het origineel:

De tilt-shift versie van “Red Chestnuts in the Public Park at Arles”:

En het origineel:

Er staan nog meer mooie voorbeelden van deze techniek in deze post op My Modern Met.

Ook leuk is dat ik nooit een groot liefhebber van van Gogh was, maar door deze werken heb ik toch besloten om me eens wat meer in zijn werk te gaan verdiepen.

Evenals Jackson Pollock was Mark Rothko een exponent van het abstract expressionisme. En dan met name van colorfield-stroming. Deze stroming kenmerkt zich door (de naam zegt het al) een overvloedig gebruik van kleurvlakken.

No. 8, Mark Rothko, 1949, National Gallery of Art, Washington DC, VS.
.

Orange and Yellow, Mark Rothko,  1956. Albright-Knox Art Gallery, Buffalo, VS.
.

Green divided by Blue.

.

Number 14, 1960.  Museum of Modern Art, San Francisco, VS.
.

White over Red, 1957.
.

Number 15, 1952

Eén van de grotere namen uit de school der impressionisten is Camille Pissarro. Wat mij fascineert aan de impressionisten is de overduidelijke interesse van lichtval en hoe dat een situatie op een schilderij beïnvloedt.

Pissarro schilderde op latere leeftijd steeds meer stadsgezichten van bijvoorbeeld Dieppe, LeHavre, Rouen, Parijs en Londen. Hij schilderde deze werken met name vanuit de vensters van hotels. In februari 1897 nam hij een kamer in het Hôtel de Russie op de hoek van de Boulevard des Italiens en de Rue Drouot, hier maakte hij onderstaande serie schilderijen met de Boulevard Montmartre als onderwerp, op verschillende momenten van de dag.

The Boulevard Montmartre on a Cloudy Morning

1897. Olieverf op canvas. National Gallery of Victoria, Melbourne, Australia.

The Boulevard Montmartre on a Winter Morning

1897. Olieverf op canvas. The Metropolitan Museum of Art, New York, USA.

The Boulevard Montmartre, Afternoon Sun

1897. Olieverf op canvas. State Hermitage Museum, Sint Petersburg, Rusland

The Boulevard Montmartre at night

1897. Olieverf op canvas. National Gallery, Londen, UK.

Het interessante is dat hij een tijdje een pointilistische schildertechniek gebruikte. Hij schilderde daarbij kleine bolletjes verf op het doek om zijn composities vorm te geven. Grappig daarvan is dat we tegenwoordig met Photoshop op een vergelijkbare manier werken. Sterk vergroot zie je daarin ook iedere afzonderlijke pixel.

Toegegeven, zijn werken zijn nogal provocerend. Je waardeert ze, of niet. Er is eigenlijk geen middenweg. Zijn beroemdste doeken zijn geschilderd alsof hij flink onder de invloed van alcohol of andere geestverruimende middelen was. En toch zijn ze buitengewoon realistisch op hun eigen manier.

The Persistence of Memory, 1931

Dream Caused by the Flight of a Bee around a Pomegranate a Second Before Awakening, 1944.

Sleep, 1937

Metamorphosis of Narcissus, 1937.

Temptation of St. Anthony, 1946.

La Naissance des désirs liquides, 1932. Peggy Guggenheim Collection, Venetië, Italië.

Mailorder Bride

Terry Border verandert alledaagse dingen in een surrealistische situatie. Het zijn hele slimme kunstwerkjes, die garant staan voor een glimlach.

Cereal Killer
Via MyModernMet

Ik werd voor het eerst met Gino Severini’s werk geconfronteerd op vakantie in Venetië. Vooral zijn techniek en het effect dat hij met die techniek bereikt vind ik fascinerend. Het doek dat verantwoordelijk is voor mijn Severini-fetisj is die hieronder: Mare = Ballerina.

Mare = Ballerina, 1914

Train de la Croix Rouge traversant un village, 1915.

Festival in Montmartre, 1913.

Danseuse a Pigalle, 1912

Dynamic hieroglyphic of the Bal Tabarin, 1912

Severini wordt gerekend tot de school van de futuristisch kubisten. Bijzonder is dat hij binnen het kubisme toch een eigen stijl had, hij benaderde zijn doel langs andere wegen als andere gerenommeerde kubisten als Picasso en Braque.

Rene Magritte was een Belgische surrealist. Kunst volgens het surrealisme kenmerkt zich door een schijnbaar realisme, dat verrassende en onverwachte elementen combineert.

Rene Magritte – L’Empire des Lumieres, 1954

René Magritte: ‘La Condition humaine’, 1933

René Magritte: ‘La Clef des champs’, 1935

La Voix des Airs, 1931. Peggy Guggenheim Collection, Venetië, Italië.

René Magritte: ‘La trahison des images’, 1929

‘La trahison‘ is de beroemdste, vanwege de filosofie erachter. Gevraagd hiernaar antwoordde René dat dit geen pijp is, maar slechts een afbeelding van een pijp. Sterker nog, een beschilderd doek dat we schilderij noemen. Hiermee dwong hij het publiek om over kunst na te denken.

Edward Hopper behoorde tot de stroming van de realisten. Eenzaamheid en introspectie zijn kenmerkend voor zijn doeken. Het interessante vind ik dat op veel van zijn doeken een aantal mensen is afgebeeld, maar die mensen lijken geen relatie van welke soort ook met elkaar te hebben. Sterker nog, ze zijn allemaal erg op zichzelf.

Nighthawks, 1942. Art Institute of Chicago.

Gas, 1940. Metropolitan Museum of Art, New York.

Night Window

New York Office, 1962. Montgomery Museum of Fine Arts, Montgomery, VS.

Compartment C, Car 193, 1938. Privé collectie.

Queensborough Bridge, 1913. Whitney Museum of American Art, New York

Kandinsky was een van de grondleggers van de abstracte kunst mede-oprichter van kunstenaarsvereniging Der Blaue Reiter en docent aan het Bauhaus. In zijn kielzog volgde een hele reeks grote namen die in meer of mindere mate door zijn kunst werden geïnspireerd. Mijn eerste aanraking met abstracte kunst was met Upward van Kandinsky, en die is me altijd bijgebleven.

Upward, 1929. Peggy Guggenheim Collection, Venetië

Yellow-Red-Blue, 1925. Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Parijs.

Red Oval, 1920. The Solomon R. Guggenheim Museum, New York.

White Stroke, 1920. Museum Ludwig, Keulen.

Small Worlds II. 1922. Städtische Galerie im Lenbachhaus, Munchen

Hieronder In blue, Composition VIII, Sky Blue, Fixed Flight & Orange Violet.

In Blue, 1925. Kunstsammlung Nordhein-Westfalen, Düsseldorf.

Composition VIII, 1923. The Solomon R. Guggenheim Museum, New York

Sky Blue, 1940. Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Parijs.

Fixed Flight, 1932. Privé collectie.

Orange Violet, 1935.  The Solomon R. Guggenheim Museum, New York

Paul Jackson Pollock was een Amerikaans schilder en een belangrijke vertegenwoordiger van het abstracte expressionisme.

Pollock had een hele unieke, directe manier van schilderen (later werd hij gezien als de grondlegger van action painting). Deze manier van schilderen, waarbij hij harde kwasten gebruikte om zijn op de grond liggende doeken met vloeibare verf te ‘bedruipen’, leverde hem de bijnaam ‘Jack the Dripper’ op.

Circumcision, 1942. The Peggy Guggenheim Collection, Venetie, Italië

Circumcision is een mooi voorbeeld van de overgang naar de ‘druip’ stijl. Je ziet goed aan dit doek dat hij een bepaalde richting opgaat, waarvan Green / Silver een logisch gevolg is.

Untitled (Green / Silver), Jackson Pollock, 1949. Solomon R. Guggenheim museum, New York, V.S.

Number 1 (Lavender Mist), Jackson Pollock, 1950. National Gallery of Art, Washington DC, V.S.

Convergence, Jackson Pollock, 1952. Albright-Knox Art Gallery, Buffalo, V.S.

Blue Poles, Jackson Pollock, 1952. National Gallery of Australia, Parkes, Australie.